Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η μνήμη μας γυρίζει πίσω στις φλόγες της Σμύρνης και στο ανείπωτο δράμα του ξεριζωμού. Το ετήσιο μνημόσυνο για τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι ένας εσωτερικός διάλογος με την Ιστορία, ένας φόρος τιμής στις χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν και στους αμέτρητους πρόσφυγες που μετέφεραν τον πόνο αλλά και τον πολιτισμό τους στον ελλαδικό χώρο.
Στην προσευχή, στη σιγή και στο δάκρυ, συναντιόμαστε με εκείνους που έφυγαν άδικα. Μαζί τους αναστοχαζόμαστε τη δύναμη του Ελληνισμού να ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες. Οι απόγονοι των ξεριζωμένων κράτησαν ζωντανές τις μνήμες, έστησαν νέες εστίες και μετέτρεψαν τον καημό της προσφυγιάς σε δημιουργία και πρόοδο.
Σήμερα, μπροστά στις προκλήσεις των καιρών, το ετήσιο μνημόσυνο μας υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι βάρος, αλλά φως. Ότι οι θυσίες των προγόνων μας μάς καλούν σε ενότητα, σε πίστη στις αξίες μας και σε αγώνα για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη.
Ας είναι αιώνια η μνήμη τους· ας είναι οδηγός για τις επόμενες γενιές
